زندگي سوختن است ساختن است زندگي تجربه آموختن است.

زندگي کهنه قماريست قمار اين چه قماريست که همش باختن است.

از ديروز بياموز براي امروز زندگي کن و اميد به فردا داشته باش...

     من میگم تنها با عشقت زنده هستم

خسته ام خدایا ......خسته

دوباره شب و باز هم تنهایی

 دوباره سکوت و باز هم دستانی که می آیند

زخمی می کارند و می روند

 و اندیشه مرهم انچه که به راستی کجا باید جست

دوباره یاد شبهای که سکوت

 فریاد های خندة با هم بودن را می شکند و چه

دور و چه زود گذر ...

دوباره باد پاییزی گذر روزهای سبز را

 در گوشم نجوا می کند گذر روزهای که

با امید شکوفه داده ایم

 و با امید سبز شده ایم

 و امروز به خاطره ها باید گذاشت ان روزها را

    می کنم تنها از جاده عبور

          دور ماندند ز من آدم ها

              سایه ای از سر دیوار گذشت

                    غمی افزود مرا بر غم ها

خسته از انتظار

       خسته از تنهایی

          و خسته از مجازات ...

 مجازاتی که شاید پایانی ندارد به کدامین گناه ..

         شاید دوست داشتن ...

خسته از نگفتن

    خسته از شکستن

       خسته از نبودن

          خسته از رفتن

              و تنها در ماندن ...

تنها در روزهای

 که امید حرفی برای گفتن ندارد

      آرزوها رنگ مرگ گرفته اند و

رویا ها پشت در خفته

 اینجا کابوس تنهایی حکومت می کند

و قانون غرورهای شکسته حکم می راند

               چه کسی نای زندگی را دارد !!؟؟ ...

چشمانش...

 نمی دانم چه زیبا است

 نمی دانم نمی خواهم بگویم زان چشمهای الماسی

لبانش...

 داغ گرمی یک بوسه ی تازه بر رویش جا مانداست انگاری

ابروانش...

 چه زیبا کمانی اندرین چهره به همراه دارد این جانان

و دستانش...

 چه بسیار مردمانی که حسرت خورده ی اویند

و نامش...

 را به طاق نهمین بردنند و اوردنند

و اما قلب او را...

نمی دانم نمی دانم چه بگذشتست بر این قلب پر از عشقش

نمی دانم چرا جایی برایم باز نمی ماند در این فراخ جایی

نمی دانم نمی دانم دلم تنگ است ...